Wieczorem przed wyjazdem wręczyłem mu plan podróży w grubej czarnej kopercie ze złotymi wytłoczonymi literami.

„Ta podróż jest tylko dla nas dwojga, Caleb, bez żadnych spotkań, rozmów biznesowych i absolutnie żadnych zewnętrznych rozproszeń” – powiedziałam mu cicho.

Caleb ledwo podniósł wzrok znad smartfona i z lekceważącym pomrukiem wziął kopertę.

„Mam szczerą nadzieję, że połączenie internetowe jest tam niezłe, bo nie mogę po prostu zniknąć z moich obowiązków tylko dlatego, że ty czujesz się winny z powodu swojego harmonogramu” – odpowiedział.

Zabolało mnie to, ale przełknęłam dumę i wymusiłam uśmiech, bo chciałam, żeby ta podróż była nowym początkiem.

Następnego ranka przybyłem na prywatny pomost z trzydziestominutowym opóźnieniem, ponieważ w biurze była pilna sprawa, która wymagała mojej natychmiastowej zgody.

Spodziewałem się, że będzie czekał sam i może trochę poirytowany, ale zamiast tego zobaczyłem grupę zebraną w pobliżu wodnosamolotu.

Caleb stał tam ze swoją matką Margot, ojcem Arthurem i Tessą – swoją byłą dziewczyną ze studiów – ubraną w zwiewną białą lnianą sukienkę, jakby była gościem honorowym.

Tessa wyciągnęła rękę i dotknęła jego ramienia z taką poufałością, że krew zamarła mi w żyłach. Nie odsunęła się, gdy podszedłem.

Margot spojrzała na mnie od góry do dołu ze swoim zwykłym wyrazem twarzy, ledwo skrywanej pogardy, poprawiając swój drogi kapelusz przeciwsłoneczny, gdy szedłem w ich stronę.

„Czas już, żebyś przyjechała, Lydio, zwłaszcza że zaprosiłem rodziców i Tessę, bo ona ostatnio przeżywa trudne chwile” – powiedział Caleb, wzruszając ramionami.

Gardło mi się ścisnęło, gdy spojrzałem na kobietę, która zawsze rzucała cień na nasze małżeństwo.

„Zaprosiłeś swoją byłą dziewczynę na naszą prywatną podróż rocznicową, nawet mnie o to nie pytając?” – zapytałem, a mój głos był ledwie słyszalny szeptem.

Westchnął i przewrócił oczami, jakbym zachowywał się nierozsądnie.

„Lydia, nie zaczynaj od typowych dramatów dyrektora generalnego, bo możesz po prostu skupić się na dbaniu o jedzenie i porządek w willi, podczas gdy my będziemy się dobrze bawić” – powiedział stanowczo.

Wyprostował kołnierzyk i spojrzał na pilota, ignorując szok malujący się na mojej twarzy.

„Dobrze ci zrobi, jeśli w końcu zaczniesz robić coś pożytecznego rękami, zamiast tylko wydawać polecenia swoim pracownikom” – dodał.

Margot wystąpiła wtedy naprzód i wypowiedziała zdanie, które ostatecznie przełamało ostatnią nić mojej cierpliwości.

„To naprawdę najmniej, co możesz zrobić, biorąc pod uwagę, że żyjesz z ciężko zarobionych pieniędzy i pozycji mojego syna” – powiedziała z zadowolonym uśmiechem.