Dwie osoby mogły cieszyć się wspólnym wieczorem i wciąż zdawać sobie sprawę, że nie ma przyszłości.
Właśnie to sobie powtarzałem za każdym razem, gdy inna kobieta przestawała odpowiadać.
Wtedy uświadomiłem sobie coś, czego nie da się zignorować.
Wszystkie związki kończyły się dokładnie tak samo.
Randka zawsze układała się wspaniale.
Potem mój ojciec zadzwonił do mnie i opisał restaurację, ich rozmowę i drobne momenty, które ją rozśmieszały.
Nigdy nie wydawał się dumny.
Wydawał się odczuwać ulgę.
Zawsze rezerwowali loty na kolejną randkę.
Następnego ranka jej nie było.
Żadnych telefonów.
Żadnych SMS-ów.
Wyjaśnienie grzechu.
Za pierwszym razem tata założył, że jest zajęta.
Za drugim razem myślał, że źle zinterpretował jej zainteresowanie.
Za trzecim razem obwiniał siebie.
„Może za dużo mówię o twojej matce” – powiedział.
„Rzadko wspominam o nich na randkach”.
„Może jestem zbyt staroświecki”.
„Otworzyłeś jej drzwi. To nie przestępstwo”.
Zdołał się uśmiechnąć, ale moje słowa otuchy nigdy go do końca nie przekonały.
Każde odrzucenie łamało mu serce.
„Nie rozumiem” – wyszeptał.
„Wszyscy wydawali się tacy szczęśliwi”.
Obserwowanie, jak traci pewność siebie, było bolesne.
Z każdym rozczarowaniem zbliżał się do mężczyzny, którym stał się po śmierci matki.
Znów przestał śpiewać.
Ciągle sprawdzał telefon.
Czytał stare rozmowy, jakby odpowiedź mogła się nagle pojawić.
Czwarta kobieta zniknęła po tym, jak powiedziała, że chce, żeby poznał jej siostrę.
Piąta osoba zniknęła po tym, jak zaplanowała weekend.
Kiedy szósta zrobiła dokładnie to samo, wiedziałem, że coś jest nie tak.
Sześć kobiet mogło stracić zainteresowanie.
To było możliwe.
Ale nie miałoby sensu, żeby sześć kobiet zniknęło rano po tym, jak obiecały kolejną randkę.
Zapytałam ojca, czy w te noce wydarzyło się coś niezwykłego.
Wydawał się autentycznie zdezorientowany.
„Nie. Dlaczego?”
„Pokłóciłaś się z nimi?”
„Oczywiście, że nie.”
„Powiedziałaś coś, co mogłoby ich przestraszyć?”
Jego mina się napięła.
„Za kogo mnie masz?”
„Nie to miałam na myśli.”
Odwrócił się do zlewu i zaczął płukać kubek, który i tak był już czysty.
Wiedziałam, że zraniłam jego uczucia.
„Chcę tylko zrozumieć” – powiedziałam.
„Ja też.”
Tej nocy zadzwoniłam do mojej najlepszej przyjaciółki Rachel i poprosiłam ją o przysługę.
Znamy się od studiów.
Rachel była szczera do bólu.
Miała zdolność oczarowania całej sali, ale potrafiła też wyczuć kłamstwo, zanim większość ludzi zdążyła je powiedzieć.
Jeśli mój ojciec zrobił coś złego, wiedziała o tym.
„Idź z nim na randkę”.
Zaśmiała się.
„Żartujesz sobie!”
„Mówię poważnie”.
Jej śmiech ucichł.
„Lola, to twój ojciec”.
„Przegrałem”.
„A on mnie zna”.
„Widział cię tylko kilka razy”.
„To nie znaczy, że jest mniej dziwne”.
Wyjaśniłem wszystko.
Opowiedziałem jej o sześciu kobietach, udanych randkach i o tym, jak każda z nich zniknęła z dnia na dzień.
Rachel milczała przez chwilę.
„Więc chcesz, żebym to zbadał?”
„Chcę, żebyś mi powiedział, co się dzieje”.
„A co mam powiedzieć, kiedy mnie rozpozna?”
„Powiedz mu, że poznaliśmy się przez aplikację. Może zapamięta twoją twarz, ale nie imię”.
Rachel jęknęła.
„To okropny pomysł”.
„Prawdopodobnie”.
„To mogłoby zrujnować naszą przyjaźń”.
„Nie zrujnuje”.
⏬ Ciąg dalszy na następnej stronie ⏬
„To mogłoby zrujnować twoją relację z ojcem”. Ta myśl mnie przeraziła, ale starałam się zachować spokój.
„Muszę wiedzieć”.
Zgodziłam się niechętnie.
Randka poszła jeszcze lepiej, niż się spodziewałam.
Rachel zadzwoniła później.
„Twój ojciec jest wspaniały” – powiedziała.
„Nie mogę uwierzyć, że nikt nie dał mu szansy”.
Ogarnęła mnie fala ulgi.
„Więc nic dziwnego się nie wydarzyło?”
„Nic. Był miły, zabawny i pełen szacunku. Rozmawialiśmy prawie trzy godziny”.
Czy wspominała o kolejnej randce?
„Zastanawiałam się, czy nie chciałabym znowu zjeść z nim kolacji w przyszły piątek”.
„Co powiedziałeś?”
„Zgodziłam się”.
Po raz pierwszy od tygodni spałam spokojnie.
Następnego ranka Rachel znowu nie było.
Zadzwoniłem przed wyjściem do pracy.
Brak odpowiedzi.
Spróbowałem ponownie w porze lunchu.
Od razu na pocztę głosową.
Wysłałem kilka wiadomości z pytaniem, czy wszystko u niej w porządku.
Żadna nie została dostarczona.
W końcu wieczorem przyszedł SMS.
„Nie kontaktuj się ze mną. Proszę”.
Od razu wiedziałem, że to nie Rachel.
Nawet podczas naszych najgorszych kłótni zawsze dzwoniła, zamiast znikać.
Pojechałem prosto do jej mieszkania.
Jej samochód był zaparkowany na zewnątrz.
Światła były zapalone.
Ale nikt nie otwierał drzwi.
Zapukałem tak mocno, że bolały mnie kostki, zawołałem ją po imieniu przez drzwi i spróbowałem ponownie.
Nic.
Sąsiad wyszedł na korytarz.
„Wszystko w porządku?”
„Nie wiem” – przyznałem.
Czekałem w samochodzie przed jej budynkiem prawie godzinę.
Ciąg dalszy na następnej stronie
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
