Vivian roześmiała się głośno. „Nie bądź tajemnicza. To do ciebie nie pasuje”.
„Nie” – odpowiedziałam. „Nie pasuje do wersji mnie, którą stworzyłaś”.
Przy stole zapadła cisza.
„Claire” – wyszeptał Daniel.
Zignorowałam go. „Powinnaś zjeść ciasto, zanim się roztopi”.
„To nie lody” – warknęła Vivian.
„Nie” – odpowiedziałam spokojnie. „Ale twoje imperium tak”.
W tym momencie drzwi się otworzyły.
Mara weszła pierwsza, spokojna i precyzyjna. Za nią stali dwaj agenci i kobieta niosąca teczkę.
Vivian się spiąła.
Daniel zbladł.
Mara stanęła obok mnie. „Claire, jesteś gotowa?”
Otarłam usta serwetką.
„Tak” – powiedziałam. „Masz już dość deseru”.
Vivian wstała tak szybko, że jej krzesło głośno zaskrzypiało. „Co to jest?”
Mara położyła dokument na stole. „Bardzo fatalna noc dla fałszerzy”.
Daniel złapał mnie za nadgarstek pod stołem.
„Przestań”.
Odwróciłam się do niego twarzą. „Ignorowałeś mnie przez pięć lat. Dziś mnie upokorzyłeś. Puść mnie, zanim dodam napaść do listy”.
Puścił mnie.
Agent zrobił krok naprzód. „Daniel Whitmore? Vivian Whitmore? Musimy zadać ci kilka pytań o oszustwo, defraudację, kradzież tożsamości i spisek”.
Vivian zaśmiała się nerwowo. „To niedorzeczne. Claire jest zdezorientowana. Jest wzruszona”.
Wstałam.
„Wzruszyłam się, kiedy powiedziałaś ludziom, że zwabiłam Daniela dla pieniędzy. Wzruszyłam się, kiedy przekonałaś go do przeniesienia mojego spadku do twojego fałszywego funduszu inwestycyjnego”.
Daniel wyszeptał: „Claire, proszę”.
„Nie” – powiedziałam. „Nie rozumiesz mojego milczenia publicznie po tym, jak mnie publicznie upokorzyłaś”.
Mara otworzyła teczkę. „Mamy dokumentację finansową, sfałszowane dokumenty, nagrania i nagrania z monitoringu. Claire złożyła dziś również wniosek o zamrożenie kilku kont”.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
