Robert, jej mąż, usiadł gwałtownie na łóżku, z twarzą bladą z nagłego przerażenia.
„Słyszałaś ten dźwięk?” zapytał ochrypłym od snu i dezorientacji głosem.
Grace już wstała, jej kapcie leżały na podłodze.
„To była Katherine, jestem pewna” – odpowiedziała, a serce waliło jej w piersiach.
Pobiegła boso długim korytarzem, omal nie potykając się o własny szlafrok w pośpiechu.
Jej szwagier, Frank, który został na noc, żeby pomóc w porządkach poślubnych, wbiegał już po schodach, blady jak ściana.
„Co tu się, u licha, dzieje?” krzyknął Frank, a jego głos rozniósł się echem po cichym domu.
Grace nie traciła czasu na odpowiedź, gdy dotarła do ciężkich dębowych drzwi.
Zaczęła walić w drewno obiema rękami, a kostki bolały ją z każdym uderzeniem.
„Caleb! Katherine! Proszę, otwórz natychmiast te drzwi!” błagał, ale zza progu nie dobiegł żaden dźwięk.
Znów załomotał w drzwi, tym razem z jeszcze większą desperacją.
„Synu, mówię ci, żebyś natychmiast otworzył drzwi!” rozkazał, ale w pokoju panowała upiorna cisza, bez kroków, szlochów, prób wyjaśnień.
W końcu Robert delikatnie odepchnął żonę na bok i rzucił się całym ciężarem na zamknięte drzwi, rozbijając mechanizm z głośnym trzaskiem łamanego drewna.
Scena, którą zastali, w niczym nie przypominała tego, co działo się po pięknej nocy poślubnej.
Łóżko było nietknięte, z ozdobnymi jedwabnymi płatkami starannie ułożonymi na nieskazitelnej pościeli.
Drogie kryształowe kieliszki do szampana stały nietknięte na stoliku nocnym, a ich zawartość była całkowicie porzucona.
Katherine skuliła się pod ścianą, ściskając się obiema dłońmi za pierś i drżąc, jakby właśnie uciekła przed okrutnym drapieżnikiem.
Caleb siedział na podłodze po drugiej stronie pokoju, z rozpiętą białą koszulą, twarzą pokrytą zimnym, oleistym potem, wzrokiem zagubionym w przestrzeni, wyglądał na kompletnie zdezorientowanego.
Grace podbiegła i uklękła obok Katherine na zimnej podłodze, przyciągając ją opiekuńczo do siebie.
„Kochanie, proszę, powiedz mi, co się tu stało, powiedz mi wszystko” – błagała drżącym głosem.
Katherine zadrżała i odsunęła się jeszcze bardziej, z oczami szeroko otwartymi z autentycznej paniki.
„Nie zbliżaj się do mnie, proszę, trzymaj się z daleka” – błagała, a jej głos łamał się z napięcia.
„To ja, Katherine. Jestem twoją matką w tym domu. Jesteś bezpieczna ze mną” – nalegała Grace, próbując ją uspokoić.
Katherine spojrzała na nią, jej usta były popękane i podrażnione od drżenia.
„Mamo, nie mogę już być jego żoną. Ten mężczyzna, ten mężczyzna, który tu siedzi, bardzo mnie nienawidzi” – wyszeptała, a słowa odbiły się echem w pokoju niczym ciężki kamień.
Nastała cisza, która była dusząca, jakby całe powietrze z tego miejsca zostało pozbawione.
Robert odwrócił się do syna, a jego wyraz twarzy wyrażał głębokie zmieszanie i gniew.
„Caleb, spójrz na mnie i wyjaśnij, co do cholery mu zrobiłeś” – zażądał.
Caleb otworzył usta, ale nie wydobył z siebie żadnego sensownego słowa.
Po prostu wybuchnął szlochem, nie jak dorosły mężczyzna w obliczu skomplikowanej katastrofy, ale jak małe dziecko uwięzione w kłamstwie, które w końcu stało się zbyt wielkie, by je znieść.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
