CZĘŚĆ 2: Doña Beatriz Alcázar weszła do pokoju, jakby wciąż była na przyjęciu – nienaganna, w srebrnej sukni, z idealnie ułożonymi włosami i triumfalnym wyrazem twarzy, który zamarł w chwili, gdy zobaczyła syna na podłodze.
Za nią szedł Licenciado Cárdenas, prawnik rodziny, i kuzynka Sebastiána, która zawsze patrzyła na mnie, jakbym ukradła sztućce.
„Co zrobiłeś mojemu synowi?” krzyknęła Beatriz.
Kuzynka wycelowała we mnie telefonem komórkowym.
„Nagraj ją!” rozkazał Sebastián z podłogi. „Nagraj, jak mnie atakuje!”
Nie puściłam jego nadgarstka.
„Jakież to ciekawe” – powiedziałam. „Dwie minuty temu też nagrywał”.
Licenciado Cárdenas spojrzał w stronę szafki nocnej. Zobaczył telefon komórkowy Sebastiána. Zobaczył bicz. Zobaczył otwarty notatnik na łóżku.
Jego twarz się zmieniła.
Dobrzy prawnicy rozpoznają pożar, zanim poczują dym. Beatriz natomiast podeszła do mnie.
„Daj spokój, młoda damo. Nie wiesz, z kim zadzierasz”.
„Tak, wiem” – odpowiedziałem. „Rodzina, która sprzeniewierzyła pracownicze fundusze emerytalne, zawyżyła kontrakty na roboty publiczne i założyła trzy fikcyjne firmy, używając mojego sfałszowanego podpisu”.
Czwarta osoba zamilkła.
Sebastián przestał się szarpać.
Beatriz znieruchomiała, jakby ktoś wyrwał jej duszę spod nóg.
„Nie gadaj bzdur” – mruknęła.
„Zafiro Capital. Norte Gris Consultores. Inmobiliaria Lirio Blanco” – wymieniłem. „Wszystkie trzy mają moje nazwisko jako beneficjenta. Wszystkie trzy otrzymały przelewy z kont powiązanych z Grupą Alcázar. Wszystkie trzy miały zostać wykorzystane do wrobienia mnie, gdy śledztwo się rozpocznie”.
Adwokat Cárdenas przełknął ślinę.
„Valeria, czy możemy o tym porozmawiać spokojnie?”
„Nie, pani mecenas. Już wystarczająco dużo rozmawialiśmy w tajemnicy. Teraz wszystko jest na papierze”. Beatriz próbowała odzyskać królewską opanowanie.
„Nikt pani nie uwierzy. Jest pani karierowiczką. Prowincjonalną księgową. Moja rodzina jada obiady z sędziami, sekretarzami, dyrektorami banków. Jest pani nikim”. Ledwo się uśmiechnęłam.
„Jej syn też tak myślał”. Puściłam Sebastiána i zrobiłam dwa kroki w stronę toaletki. Z ukrytej przegródki w torbie wyciągnęłam małą kartę pamięci, niebieski folder i mój perłowy naszyjnik.
Beatriz zmarszczyła brwi.
„Co to jest?”
„Dlatego wybraliście mnie niewłaściwie”. Dotknęłam zapięcia naszyjnika.
„Środkowa perła to nie perła. To kamera. Nadaje odkąd weszliśmy do mieszkania”. Moja kuzynka opuściła telefon komórkowy. Sebastián usiadł z trudem, blady.
„Kłamiesz.”
„Też myślałem, że to powiesz. Dlatego w kompozycji z różami jest jeszcze jeden aparat. I jeszcze jeden w notesie, który dała mi twoja matka, żebym „spisywał żonkowe przepisy”. Beatriz zbladła. Od miesięcy dawała mi różne rzeczy. Naszyjnik. Pamiętnik. Ramkę na zdjęcie. Ładne, delikatne rzeczy, idealne, żeby mieć mnie na oku.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
