W procesie tym istotną rolę odgrywają mięśnie, ścięgna i więzadła. Wspólnie umożliwiają one zginanie i prostowanie nogi oraz pomagają zachować stabilność stawu kolanowego.
Końce kości pokryte są gładką warstwą chrząstki. Umożliwia ona płynny ruch kości względem siebie i pełni funkcję amortyzatora, łagodząc wstrząsy podczas chodzenia, skakania czy wchodzenia po schodach.
W przebiegu choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego zmienia się jakość chrząstki – staje się ona cieńsza i mniej gładka. Ogranicza to ruchomość stawu i może powodować ból lub sztywność kolana.
W miarę postępu choroby zmianom mogą ulegać również same kości. Czasami na krawędziach stawu narasta dodatkowa tkanka kostna, co może prowadzić do poszerzenia obrysu kolana. Mogą również występować okresy podrażnienia i obrzęku.
Warto zauważyć, że potoczne określenie „zużycie” może być mylące; chrząstka nie znika po prostu w wyniku eksploatacji.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
