Teraz leżał blady pod szpitalnymi światłami, drżący i bezbronny. Oczy Vanessy w końcu spotkały się z moimi.

„Elena…” wyszeptała.

Marcus odwrócił głowę, a na jego twarzy malował się strach.

Zrobiłem krok naprzód i włożyłem rękawiczki.

„Dobry wieczór” – powiedziałem spokojnie. „Ciężka noc?”

Vanessa złapała mnie za nadgarstek. „Nie możesz brać udziału w jego leczeniu”.

Patrzyłem na jej dłoń, aż ją puściła.

„Nie jestem jego lekarzem” – powiedziałam spokojnie. „Jestem pielęgniarką dyżurną. Dopilnuję, żeby wszystko było prawidłowo zarejestrowane”.

Jej twarz straciła kolor.

Marcus próbował przemówić. „Eleno… posłuchaj…”

Podszedłem bliżej i sprawdziłem jego puls.

„Nie” – powiedziałem cicho. „Dziś wieczorem ty posłuchaj”.

Doktor Patel wbiegł do pokoju i wrzała akcja.

„Uraz penetrujący lewego barku” – zameldowałem. „Spadek ciśnienia krwi. Pacjent przytomny, ale zdezorientowany. Możliwe, że przyczyną był alkohol”.

„Nie byłem pijany” – mruknął słabo Marcus.

„Nie pisz tego” – warknęła Vanessa.

Każda pielęgniarka ją słyszała.

„Wszystko, co tu powiedziano, jest udokumentowane” – odpowiedziałem.

Kilka minut później przyjechał policjant. Marcus rozbił samochód o barierę przed luksusowym hotelem. Była z nim Vanessa – miała na sobie diamentowy naszyjnik, który rozpoznałem od razu.

Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.