Miał ciemne włosy Samuela i moje uparte płuca.

Nadałem mu imię Elias.

Dwanaście dni później Vivian zadzwoniła do moich drzwi.

Przybyła obwieszona perłami, perfumami i poczuciem wyższości. Derek stał za nią, trzymając pluszowego misia z wciąż przyczepioną metką z ceną.

Vivian uśmiechnęła się, jakby pogrzeb w ogóle się nie odbył.

„Przyjechałem zobaczyć mojego wnuka.”

Spojrzałem na nią. Potem na Dereka. Potem na migającą kamerę bezpieczeństwa nad moimi drzwiami.

„Które wnuczę?”

Jej uśmiech zniknął.

Derek zmarszczył brwi. „Co to ma znaczyć?”

Otworzyłem drzwi na tyle, by mogli zobaczyć moją prawniczkę siedzącą przy stole w jadalni, z trzema teczkami przed sobą, srebrnym piórem i twarzą wyrzeźbioną w kamieniu.

„To znaczy” – powiedziałem cicho – „że powinieneś był być milszy w czasie deszczu”.

Część 2

Vivian i tak mnie wyminęła.

To był jej pierwszy błąd.

„Gdzie on jest?” – zapytała, omiatając wzrokiem mój dom, jakby już do niego należał. „Gdzie jest syn Samuela?”

„Mój syn śpi.”

„Nasza krew” – warknął Derek.

Uśmiechnęłam się lekko. „Dziwne. Dwanaście dni temu krew nie wydawała się aż tak ważna”.

Nozdrza Vivian rozszerzyły się. „Byłeś histeryczny. Byliśmy w szoku.”

„Powiedziałeś mi, żebym wezwał taksówkę.”

„Przeżyłeś.”

„Tak samo jak nagranie.”

Cisza zapadła niczym ciężar.

Spojrzenie Dereka powędrowało w stronę zewnętrznej kamery, a potem na mojego prawnika.

Vivian otrząsnęła się pierwsza. Zawsze tak robiła. „Myślisz, że kamera nas onieśmiela? Majątek Samuela należy do rodziny”.

Przechyliłem głowę. „Jestem rodziną”.

„Byłaś jego żoną przez trzy lata” – powiedziała chłodno. „Wychowywałam go”.

„A jednak mi zaufał.”

Moja prawniczka, Mara Voss, otworzyła pierwszą teczkę. Nie wstała. Nie podniosła głosu. Nie musiała.