Nigdy nie powiedziałam kochance mojego męża, że ​​jestem tą znaną chirurg plastyczną, u której umówiła się na konsultację. Nie rozpoznała mnie w masce i uniformie. Wskazała na moje zdjęcie w telefonie i powiedziała: „Chcę wyglądać lepiej niż ta jędza, z którą mój chłopak jest żonaty. Odmłodzić mnie, żeby w końcu ją rzucił”. Uśmiechnęłam się tylko pod maską i skinęłam głową. Operacja była majstersztykiem. Wierzyła, że ​​obudzi się z twarzą, która sprawi, że zapłaczę z zazdrości. Ale kiedy zdjęto ostatni opatrunek, zbladła. Krzyknęła z przerażenia, upuszczając lustro na podłogę. Nie odmłodziłam jej. Użyłam skalpela, żeby wyrzeźbić z niej dokładną, trwałą replikę…

Powietrze miało słodki smak.

Wsiadłem do kabrioletu i pojechałem. Pojechałem do salonu w West Hollywood.

„Obetnij wszystko” – powiedziałem stylistce. „I rozjaśnij. Platynowe”.

Dwie godziny później spojrzałam w lustro.

Kobieta, która na mnie patrzyła, była obca. Jej włosy były burzą blondu, przyciętą w ostrą fryzurę pixie. Jej makijaż był wyrazisty – czerwone usta, kreska w kształcie skrzydełek.

Przestałam nosić surowe garnitury, które lubił Richard. Kupiłam skórzane kurtki. Kupiłam jedwabne sukienki w jaskrawych kolorach.

Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.