Szef ochrony spojrzał na Adriana. Adwokat spuścił wzrok.
Elena kontynuowała, każde zdanie mierzone jak ostrze. „Bo twoja siostra sfałszowała mój podpis na ugodzie rozwodowej. Bo twój wujek przeniósł moje udziały do rodzinnego funduszu powierniczego dwie godziny po złożeniu sfingowanego pozwu rozwodowego. Bo każdy, kto mnie skrzywdził, zakładał, że kobieta w ciąży bez pieniędzy będzie zbyt przerażona, by walczyć z rodziną Vale”.
Vivian zaśmiała się, ale tym razem słabiej. „I oczekujesz, że ktokolwiek uwierzy w ten melodramat?”
„Nie” – powiedziała Elena. „Spodziewałam się, że audytorzy uwierzą w przelewy bankowe. Spodziewałam się, że policja uwierzy w nagrania z kamer monitoringu. Spodziewałam się, że komisja lekarska uwierzy w wyniki badań laboratoryjnych. Spodziewałam się, że sąd uwierzy w wyniki badań DNA”.
Twarz Adriana zbladła.
Z progu wszedł mężczyzna w granatowym garniturze i wręczył Elenie teczkę. „Pani Hart, nakaz aresztowania został wydany”.
Vivian cofnęła się. „Jaki nakaz?”
Elena otworzyła teczkę. „Zamrożenie Funduszu Powierniczego Rodziny Vale do czasu zakończenia śledztwa w sprawie oszustwa, przymusu i sfałszowanej dokumentacji medycznej”.
Adrian wpatrywał się w papiery. „Zrobiłeś to ze szpitalnego łóżka?”
Elena spojrzała mu w oczy.
„Nie, Adrian. Zacząłem trzy miesiące temu.”
Pielęgniarka pojawiła się przy drzwiach. „Pani Hart, wyniki badania ojcostwa są gotowe do przekazania sądowi”.
Vivian warknęła: „To prywatna sprawa rodziny!”
Uśmiech Eleny był mały i zmęczony.
„Nie” – powiedziała. „To był twój błąd. Zapomniałeś, że wciąż mam rodzinę”.
Za prawnikiem wszedł starszy brat Eleny, a za nim dwaj śledczy federalni i główny administrator szpitala.
Adrian powoli odwrócił się w stronę Vivian.
Po raz pierwszy w życiu dziedzic Vale wyglądał mniej jak król, a bardziej jak człowiek stojący na podłodze, która zniknęła pod nim.
Część 3
Konfrontacja miała miejsce w sali rozpraw nr 14 trzy dni później.
Elena pojawiła się w ciemnej sukni, stąpając powoli z bólu porodowego, ale z wysoko uniesioną głową. Adrian siedział naprzeciwko niej z zapadniętymi oczami. Vivian siedziała obok niego, owinięta diamentami i zaprzeczeniem.
Ich adwokat zaczął pewnie: „Wysoki Sądzie, to emocjonalna próba wymuszenia czegoś od bogatej rodziny przez panią Hart…”
Adwokat Eleny wstał. „Przedstawiamy dowód A: dokumentację prenatalną ze szpitala St. Mercy, zweryfikowaną przez niezależnych specjalistów. Dowód B: zapisy połączeń telefonicznych dowodzące, że połączenia pani Hart były blokowane przez urządzenia zarejestrowane na panią Vivian Vale. Dowód C: nagranie z monitoringu, na którym widać, jak personel szpitala Vale wyprowadza panią Hart z domu rodzinnego, gdy była w ciąży”.
Vivian szepnęła: „Kłamstwa”.
Sędzia obserwował ekran, gdy odtwarzano nagranie: Elena, teraz szczuplejsza, z ręką na brzuchu, eskortowana przez deszcz przez kierowcę Adriana. Bez walizki. Bez płaszcza. Bez telefonu.
Adrian zamknął oczy.
Elena nie spojrzała na niego.
Potem nastąpił najsilniejszy cios.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
