Spojrzałem nawet na Beatrice, która zdążyła już zdjąć tabliczkę „Zarezerwowane” z dużego stołu i poleciła kelnerom dostawić do niego kilka krzeseł.
– Nie, Gavin – powiedziałem spokojnie. – Zajmij się nią.
Gavin spojrzał na mnie z niedowierzaniem.
– Całą trzydziestką dziewiątką?
– Dopilnuj, żeby każdy dostał dokładnie to, o co poprosi.
Wyraźnie nie zgadzał się z moją decyzją – zresztą nikt inny w lokalu również. Wiedziałem jednak, że to ostatni dzień, w którym Beatrice przekroczyła próg mojej restauracji, wciąż wierząc, że ona…
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
