Nieznajomy zaśmiał się cicho. „Dobrze wybrałeś”.
Caleb się nie uśmiechnął.
„To nie było częścią planu” – powiedział.
Przez moment niemal usłyszałem żal w jego głosie.
Potem dodał: „Ale ten dzieciak komplikuje sprawy”.
Mój wzrok stał się niewyraźny.
Noe. Nasz czteroletni synek, śpi kilometry stąd, w domu rodziców Caleba – a przynajmniej tak mi się zdawało.
Nieznajomy powiedział: „Twoi rodzice już go przenoszą”.
Zacisnąłem zęby tak mocno, że poczułem smak krwi.
Caleb skinął głową. „Dobrze. Jak tylko przekroczymy granicę z Kanadą, wszystko wróci do normy”.
Telefon w mojej dłoni zawibrował. O mało nie krzyknęłam. Pojawiła się wiadomość od Mary.
FBI i lokalna policja są dwie minuty stąd. Ukryjcie się. Nie hałasujcie. Noah jest bezpieczny. Złapaliśmy go.
Zamknęłam oczy i łzy popłynęły mi po twarzy.
Bezpieczna.
Na dole zadzwonił telefon Caleba.
Odpowiedział ostro: „Mamo?”
Jego wyraz twarzy uległ zmianie.
„Co masz na myśli mówiąc, że go zabrali?”
Nieznajomy podszedł bliżej. „Co się stało?”
Caleb zbladł. „Noaha już nie ma. Policja zatrzymała ich na autostradzie”.
Mężczyzna zaklął. Wtedy Caleb podniósł wzrok.
Nie bezpośrednio na mnie, ale w stronę strychu.
„Gdzie jest Elise?”
Moje serce stanęło. Zaczął iść korytarzem, sprawdzając pokoje.
„Elise?” zawołał, jego głos znów stał się gładki. „Kochanie, gdzie jesteś?”
Przywarłem do stosu pojemników do przechowywania.
Schody na strych skrzypiały.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
