CZĘŚĆ 2

Nie pamiętam, jak długo tam byłam. Wszystko wydawało się odległe, jakby moje ciało się wyłączało. Płacz Mateo cichł, a ja nie mogłam się ruszyć.

Wtedy usłyszałem, że otwierają się drzwi wejściowe.

„Mariana?”

To była Lucía – moja najlepsza przyjaciółka, lekarka. Kiedy nie odpisałam na jej wiadomości, wiedziała, że ​​coś jest nie tak.

Natychmiast ruszyła do akcji, wezwała pomoc i przejęła kontrolę nad sytuacją.

„Zostań ze mną” – powtarzała.

Światła. Syreny. Głosy.

A potem nic.

Obudziłem się dwa dni później w szpitalu.

„Mateo?” wyszeptałam.

„Jest bezpieczny” – powiedziała Lucía, trzymając mnie za rękę. „Dotarliśmy na czas”.

Zamknąłem oczy z ulgą.

Diego nie zadzwonił ani razu.

Ale opublikował więcej filmów — uśmiechał się, świętował, zachowywał się, jakby nic się nie stało.

Wtedy podjąłem decyzję.

„Nie wracam” – powiedziałem.

Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.