„Mama zostaje z nami na miesiąc” – oznajmił mój mąż dzień przed planowanym porodem. Po cichu spakowałam swoje rzeczy i wyjechałam, a on nawet nie zdawał sobie sprawy, co się stało.

Igor stał tam jeszcze dziesięć minut, wpatrując się tępo w zamknięte drzwi. Nie mógł tego pojąć. Odeszła. Po prostu zniknęła. Tydzień przed terminem. Był pewien, że to blef, manipulacja, ciążowy kaprys. Ale odgłos odjeżdżającej za oknem taksówki przywrócił go do rzeczywistości. To była rzeczywistość.

Wszedł do pokoju zdezorientowany. Jej ciało zostawiło wgniecenie w krześle, a subtelny zapach perfum wciąż unosił się w powietrzu. Mieszkanie, które jeszcze wczoraj wydawało się takie przytulne, nagle wydało się puste i pełne echa. Pobiegł do telefonu i wybrał jej numer. Zadzwonił. Długie, obojętne sygnały. Nie odebrała.

W desperacji zadzwonił do jej matki i teściowej.

„Dzień dobry, Olga Dmitrievna… Czy Alina jest tutaj?”

„Mam, Igor, mam. Pije herbatę rumiankową” – głos teściowej był zimny jak stal.

„Podaj jej telefon, proszę! Musimy porozmawiać!”

„Ona nie ma z tobą o czym rozmawiać, synu. Dokonała wyboru i całkowicie ją popieram. Kiedy zaczniesz myśleć własnym rozumem, a nie rozumem matki, to zadzwoń do mnie. Tymczasem daj dziewczynie spokój. Wkrótce ma urodzić”.

Krótkie sygnały. Został porzucony. I tyle.

A potem zadzwonił domofon. Jego rodzice. Zupełnie o nich zapomniał. Nacisnął przycisk i serce mu zamarło. Co miał im powiedzieć?

Kilka minut później na progu pojawili się uśmiechnięci Walentyna Pietrowna i Siergiej Iwanowicz z ogromnymi walizkami i torbami wiejskich ogórków kiszonych.

„Synu! Dotarliśmy! A gdzie nasza Alinka? Jeszcze śpi, śpiochu? Zgadza się, musi odpocząć!” – zaćwierkała matka, wpadając do mieszkania i rozglądając się.

„Cześć, mamo, tato. Proszę wejść” – zdołał powiedzieć Igor.

„Czemu u ciebie jest tak… pusto?” Walentyna Pietrowna zmarszczyła brwi, stawiając torby na podłodze. „Czy Alinka nie posprzątała przed naszym przyjazdem?”

„Mamo, Alina… odeszła” – mruknął Igor. „Do rodziców”.

Uśmiech powoli zniknął z twarzy matki. „Jak ona odeszła? Dlaczego? Dopiero co wróciliśmy! Pokłóciliśmy się czy coś?”

Igor nie wytrzymał. Usiadł na sofie i zakrył twarz dłońmi. „Powiedziała, że ​​nie chce mieszkać w mieszkaniu komunalnym. Że potrzebuje spokoju przed porodem. Postawiła mi ultimatum: albo zostaniesz w hotelu, albo ona odejdzie. Nie uwierzyłem…”

„Co?!” wybuchnęła Walentyna Pietrowna. „W hotelu?! Moi rodzice, którzy przyszli pomóc?! Za kogo ona się uważa? Za niewdzięczną! Jesteśmy tu dla niej całym sercem, a ona…!”

„Walja, przestań” – warknął jej ojciec, który w milczeniu lustrował malutkie mieszkanie. „Ten facet ma rację. Po co to wszystko? Nie będziemy tu pasować i będziemy przeszkadzać młodym ludziom. Naprawdę powinniśmy byli pomyśleć o hotelu”.

Ale matki nie dało się powstrzymać. Chodziła po mieszkaniu, zaglądając w każdy kąt, a jej niezadowolenie rosło z każdą minutą.

„To wszystko? Jeden pokój? A gdzie sugerowałeś, żebyśmy spali, synu? Na podłodze? Och, a łóżeczko jest takie liche…” „A ubranka dla dziecka są żółte i zielone… Och, i różowe! Jesteś pewna, że ​​urodzisz chłopca? Nie, wszystko tu trzeba przerobić! Dobrze, że przyszłam – posprzątam!”

Igor słuchał jej z przerażeniem. Spojrzał na matkę, na jej zaborczy ton, na to, jak mentalnie przekształcała jego i Aliny świat, dostosowując go do własnych potrzeb, i po raz pierwszy w życiu zrozumiał… zrozumiał wszystko. Zrozumiał, czego Alina tak bardzo się bała. To nie była zwykła wizyta. To była inwazja.