CZĘŚĆ 2
Audrey pobiegła do kuchni i zaczęła otwierać szafki.
„Nic tu nie ma” – powiedziała. „Nawet lodówki”.
Nolan wbiegł na górę, a jego kroki rozbrzmiewały echem po pustym domu.
„Sypialnie są puste” – krzyknął. „Szafy też”.
Twarz Cynthii zbladła pod nieskazitelnym makijażem.
„Ukradłaś meble”.
„Nie” – odpowiedziałam spokojnie. „Sprzedałam meble. Wszystkie przedmioty w tym domu zostały przeze mnie kupione, wystawione na mnie, ubezpieczone lub odziedziczone. Rzeczy osobiste Prestona są w garażu, zapakowane i opisane. Jego ubrania są w czterech pojemnikach. Jego kije golfowe są przy drzwiach. Niestety, jego przeterminowany proszek proteinowy też tam jest”.
Ktoś na zewnątrz się roześmiał.
Dłonie Cynthii zacisnęły się w pięści.
„Cholera, mała…”
„Uważaj” – ostrzegł agent.
Audrey wróciła z kuchni, teraz naprawdę nieswojo.
„Nie ma kuchni. Nie ma zmywarki. Nie ma sprzętów AGD. Jak ktokolwiek ma tu mieszkać?”
Skinęłam głową.
„To brzmi jak pytanie dla kogoś, kto planował tu mieszkać bez pozwolenia”.
Wtedy wyraz twarzy Cynthii naprawdę się zmienił.
Wyobrażała sobie siebie w mojej głównej sypialni. Wyobrażała sobie lunche przy basenie, Audrey nagrywającą w mojej szafie, Nolana korzystającego z biura i Prestona przychodzącego i wychodzącego, kiedy mu się podoba. Dla nich mój rozwód nie był końcem małżeństwa.
To był dzień przeprowadzki.
Ale dom nic im nie dawał.
Tylko przestrzeń.
Tylko ciepło.
Tylko dźwięk ich własnego poczucia wyższości, odbijający się echem w ich duszy.
Wtedy Audrey zaczęła się wachlować.
„Czemu tu tak gorąco?”
Nolan nacisnął termostat.
„Nie działa”.
Audrey odkręciła kran w kuchni. Rury zakaszlały sucho i nic nie leciało.
„Nie ma wody?”
Cynthia wpatrywała się we mnie.
„Co zrobiłaś z mediami?”
„Anulowałam je” – powiedziałam. „Już tu nie mieszkam. Prąd, woda, telewizja kablowa, internet – wszystko. Nieruchomość jest w remoncie”.
Nolan wyglądał na przerażonego.
„Nie ma internetu?”
Twarz Audrey pociemniała.
„Nie ma Wi-Fi?”
O mało się nie uśmiechnęłam.
„Nie ma Wi-Fi”.
I tam, w rezydencji bez mebli, sprzętów AGD, wody, klimatyzacji, internetu i prawa do pobytu, piękny plan rodziny Vale zaczął się rozpadać.
Przeprowadzka stała się kolejnym problemem, którego Cynthia się nie spodziewała.
Czekali na zewnątrz godzinami, a kierowcy ciężarówek nie lubią być wciągani w rodzinną fantazję bez zapłaty. Ich brygadzista, krzepki, siwowłosy mężczyzna o imieniu Hank Porter, podszedł do Cynthii z teczką.
„Rozładowywać czy wracać?”
Cynthia gestem dała mu znak, żeby wyszedł.
„Nie dzisiaj. Przełożymy termin”.
Hank spojrzał na nią obojętnie.
„Proszę pani, umowa obejmuje dwie ciężarówki, czas pracy załogi, czas postoju, przejazd powrotny i odwołany rozładunek. Razem czterysta osiemset dolarów”.
Cynthia zaśmiała się sucho.
„Za nicnierobienie?”
„Za przyjazd, bo nam kazałeś” – odpowiedział Hank.
Nolan podszedł bliżej.
„Nie chcesz nas naciskać”.
Hank spojrzał na niego raz i pewność siebie Nolana zniknęła.
Agent wyjaśnił, że rachunek dotyczył sprawy cywilnej, ale umowa wydawała się ważna. W końcu Cynthia wyciągnęła swoją designerską torebkę i drżącymi rękami przeliczyła pieniądze.
Każdy rachunek zdawał się ją boleć.
To mnie zaintrygowało.
Cynthia wyglądała jak pieniądze: złote bransoletki, drogie buty, duże okulary przeciwsłoneczne, błyszczące torebki. Ale wiele z tego było grą. Preston przelewał pieniądze rodzinie od miesięcy przed rozwodem, a Caroline już zaczęła śledzić te przelewy.
Kiedy przeprowadzkowi odjechali z meblami Cynthii wciąż w ciężarówkach, Nolan odkrył, że jego SUV został unieruchomiony.
Zaparkował w połowie drogi na moim trawniku. Moja prywatna firma ochroniarska założyła żółtą blokadę na jedno koło i zostawiła karteczkę pod wycieraczką.
„To dom mojego brata!” krzyknął Nolan.
Oficer westchnął.
„Nie, proszę pana. To nie dom.”
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
