***
Po raz drugi w ciągu trzech lat obudziłem się w pokoju szpitalnym.
John stał przy oknie ze skrzyżowanymi ramionami, a Lily stała obok niego, ściskając obiema pięściami paski plecaka i patrząc na mnie szeroko otwartymi, czujnymi oczami.
„Szkoła dzwoniła” – powiedział John. Jego głos był opanowany, co wskazywało, że był przestraszony i zdążył się opanować, zanim otworzyłem oczy.
Podniosłem się. „Widziałem ją. John, widziałem Avę”.
Po raz drugi w ciągu trzech lat obudziłem się w pokoju szpitalnym.
Jego wyraz twarzy uległ zmianie. Nie był to wyraz dezorientacji, lecz czegoś gorszego.
“Łaska.”
„Ma te same rysy twarzy” – powiedziałem. „Ten sam śmiech. Słyszałem jej śmiech, John, i to była… Ava.”
„Byłaś ledwo przytomna przez trzy dni po tym, jak ją straciliśmy” – odpowiedział. „Nie pamiętasz tych dni dokładnie. Avy już nie ma. Wiesz o tym”.
„Wiem, co widziałem, John.”
„Widziałaś dziecko, które wyglądało jak ona, Grace. To się zdarza.”
„Nie pamiętasz tych dni dokładnie. Wiesz o tym.”
Wpatrywałam się w niego. „Wiesz, że nigdy nie pozwalasz mi o tym mówić? Ani słowa?”
Wylądowało. Ale John nie odpowiedział.
Oparłam się o poduszkę i pozwoliłam ciszy zapaść w stan spokoju. Bo miał rację w jednej sprawie: były części, których nie mogłam odzyskać. Kroplówka. Sufit. Jego matka zajmująca się przygotowaniami. Papiery. Zapadnięta twarz Johna. Pogrzeb, przez który przedzierałam się jak coś pod wodą.
Nigdy nie widziałem, jak opuszczano trumnę Avy. I ta pusta ściana w mojej pamięci ani na chwilę nie przestała wydawać mi się nie na miejscu.
Nigdy nie widziałem opuszczania trumny Avy.
„Nie rozpadam się” – przerwałem ciszę. „Po prostu chcę, żebyś do niej przyszedł. Proszę”.
Po dłuższej chwili John skinął głową.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
