Kiedy dzieci mojej siostry rozwaliły nasz nowy telewizor, spodziewałam się, że przynajmniej zaoferuje mi pomoc w kupnie nowego. Zamiast tego obwiniała mnie, aż trzy dni później karma ją dopadła. Co się stało później? Powiedzmy, że poetycka sprawiedliwość nigdy nie była tak satysfakcjonująca.
Dorastając, moja siostra, Brittany, zawsze była złotą rączką.
Była głośniejsza i ładniejsza. A przynajmniej tak mówili wszyscy. A ten, kto głośniej krzyczy, zawsze wygrywa. Jeśli przynosiłam do domu dobre oceny, przebijała mnie pucharem. Jeśli dostawałam komplement, rzucała się na bycie w centrum uwagi. Nasi rodzice ją uwielbiali. A ja? Byłam rozjemczynią. Postacią drugoplanową w jej programie.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
