Dłoń Juliana nawet mnie nie dotknęła.
Zanim poczuł uderzenie, wykonałam pół kroku.
Jego nadgarstek utknął między moimi palcami.
Krótki ruch.
Precyzyjny.
Siła jego własnego pędu dopełniła reszty.
W niecałą sekundę Julian klęczał na pokrytej jedzeniem podłodze, z ręką unieruchomioną za plecami.
Ból sprawił, że krzyknął.
„Co do cholery…?!”
Nie zwiększałam nacisku.
Nie było potrzeby.
Wystarczyło utrzymanie odpowiedniego kąta.
Uczyłam tej samej techniki od lat.
„Puść mnie…”
Jego głos nie brzmiał już tak pewnie.
„Jasne”.
Od razu go puściłam.
Julian cofnął się o dwa kroki, kładąc dłoń na ramieniu.
Wpatrywał się we mnie, jakby nigdy wcześniej mnie nie widział.
I miał rację.
Kobieta, którą znałam, zniknęła trzy dni po ślubie.
„Kim jesteś?” zapytał z niedowierzaniem.
Wzięłam serwetkę.
Spokojnie wytarłam kroplę sosu, która spadła mi na nadgarstek.
„Ta sama kobieta, z którą się ożeniłeś”.
Gwałtownie pokręcił głową.
„To niemożliwe”.
„Nie?”
Wpatrywałam się w niego.
„Myślałeś, że ktoś mógłby kupić mieszkanie w tej okolicy na własną rękę, pracując tylko jako analityk finansowy?”
Jego oddech przyspieszył.
Podczas naszego związku nigdy nie chciał wiedzieć zbyt wiele o mojej przeszłości.
Nigdy się tym nie interesował.
Po prostu powtarzał, że jak już będziemy małżeństwem, przestanę się martwić „tymi sprawami w pracy” i skupię się na mężu.
Nigdy nie pytał, dlaczego mówię czterema językami.
Albo dlaczego wstaję w każdą sobotę o piątej rano, żeby ćwiczyć.
Albo dlaczego mam stare blizny na kostkach.
Ani dlaczego potrafił rozmontować broń służbową z zamkniętymi oczami.
Wolałem wierzyć, że wszystko kręci się wokół niego.
Podniosłem telefon, który wciąż leżał na blacie.
Julian zrobił krok naprzód.
„Do kogo chcesz zadzwonić?”
„Do ślusarza”.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
