W powietrzu wewnątrz przejścia czuć było wilgoć i stare drewno.
Ruszyłem przed siebie, oświetlając drogę telefonem.
– Sarah! – krzyknąłem.
Cisza.
Za moimi plecami matka wciąż powtarzała:
– Andrew, wyjdź stamtąd.
Zignorowałem ją.
Po kilku metrach natrafiłem na wąskie drzwi.
Pchnąłem je.
Wyszedłem do starej pralni, po drugiej stronie domu.
Drzwi były ukryte za regałem.
Wtedy zrozumiałem.
Sarah uciekła właśnie tędy.
Przez dokładnie dwie sekundy czułem ulgę.
⏬ Ciąg dalszy na następnej stronie ⏬
Dopóki nie zobaczyłem leżącego tam koca…
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
