Miałam dziewiętnaście lat, kiedy ją poznałam.
Otworzyła drzwi z jednym dzieckiem na rękach, podczas gdy drugie płakało gdzieś za nią. Miała rozczochrane włosy, zmęczone, ale łagodne oczy. Mieszkanie było małe, ciche, wręcz zbyt ciche jak na dom z bliźniakami.
„Przepraszam” – powiedziała, biorąc dziecko na ręce. „To był długi dzień”.
To była pierwsza rzecz, jaką do mnie powiedział. Żadnego „cześć”. Żadnego „kim jesteś?”. Tylko… przeprosiny.
Miała na imię Elena.
Nie miała rodziny. Żadnych zdjęć na ścianie. Żadnych gości. Żadnych telefonów. Tylko ona i bliźniaki, Luca i Mirę. Miały zaledwie rok, kiedy zaczęłam pracować jako ich niania.
Tylko dla celów ilustracyjnych.
Początkowo wszystko wydawało się normalne. Pracowałam w ciągu dnia i pomagałam przy karmieniu, drzemkach i praniu. Elena była miła, ale zdystansowana, zawsze uprzejma, zawsze wdzięczna, ale było w niej coś powściągliwego. Jakby ukrywała część swojego życia przed resztą świata.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
