CZĘŚĆ 2: Reżyserka nazywała się Rebeca Saldaña i pamiętała Camilę z przesłuchania sprzed roku.
„Ma muzykalność” – powiedziała mi przez telefon. „Nie jest przeciętną dziewczyną. Ale zapisy zakończyły się dwa dni temu”.
Camila siedziała naprzeciwko mnie w kuchni, z nietkniętą miską płatków. Rodrigo, mój mąż, krążył, niepewny, czy ją przytulić, czy coś jej złamać.
„Rozumiem” – odpowiedziałam, starając się nie załamać.
Zapadła chwila ciszy.
Potem Rebeca powiedziała:
„Wczoraj jedna z uczestniczek w kategorii juniorek doznała kontuzji. Jeśli Camila prześle jej dokumenty, muzykę i wideo przed południem, mogę ją przyjąć jako niezależną tancerkę. Ale potrzebuję wszystkiego teraz”.
Zakryłam telefon dłonią.
„Cami, jest miejsce. Ale musisz zdecydować”.
Moja córka podniosła wzrok.
Miała opuchnięte oczy, ale głos był stanowczy.
„Tak, chcę”.
Na dwa dni nasze mieszkanie zamieniło się w studio tańca. Rodrigo przestawił stół w jadalni. Mój najmłodszy syn, Mateo, za każdym razem, gdy się zatrzymywała, powtarzał muzykę z telefonu. Przykleiłam taśmę na podłodze, żeby zaznaczyć miejsce.
Camila nie trafiała w zakręty. Wściekła się. Raz się rozpłakała, zdjęła but i rzuciła nim o kanapę.
Potem założyła go z powrotem.
„Jeszcze raz” – powiedziała.
CIĄG DALSZY NA NASTĘPNEJ STRONIE
